Bestuur

Peter Wellens

Voorzitter

Het begon zoals elke jongensdroom van met een moto te rijden en op mijn 18 slaagde ik dus ook voor mijn rijbewijs.
Ik startte op een kawa 750 maar snel was die al te traag. We reden ook al 1 of 2 maal per jaar op het circuit en was echt te zwaar en te licht van motor dus al snel ruilde ik deze in voor iets nieuwer
Na 2 jaar met wat ervaring was het tijd voor het betere werk, ik kon via iemand een 916 sps kopen maar al snel vielen mijn dromen in het water omdat de duc niet betrouwbaar zou zijn. Dus besloot ik dan toch mijn centjes beter te investeren in iets nieuw, de TLR. Ik kreeg de kans om eentje op de kop te tikken, die wat gemodificeerd met zijn 165 KG een 140 NM moet ik niets meer uitleggen zeker! Na twee jaar, in 2001, sloeg het nootlot toe. Mijn eerste schuiver een tankslapper zonder reden? Mijn zin was over en had geen vertouwen meer. Na ongeveer een jaar besloot ik dan maar terug te rijden aangezien dat het virus in je lijf blijft zitten maar met iets rustiger materiaal een Harley Davidson 1200 Shovelhead van 1969, gekocht in stukken wat een avontuur was en na twee maanden sleutelen was hij klaar voor zijn eerste testrit. Totaal iets anders dan ik gewend was maar het hielp me om terug mijn vertrouwen te winnen.

Ondertussen werkte ik ook al bij VR en mijn baas had een 996 die ik elke dag binnen en buiten mocht duwen en al snel wakkerde het vuur weer aan van ons aller eerste liefde maar probeerde mij te bedwingen.

Op een nazomerse dag in 2003 besloot ik hem eens mee te nemen voor een rit met de nog toen nog ducaticlub Vlaanderen. Ondertussen waren wij ook sponsor dus kwam dit goed uit. Maar op de weg naar huis voelde ik al snel dat dit geen gewone moto was maar een DUCATI 996 en alle fantastische verhalen leken waar te zijn en was ik direct verkocht. In een ommetje ben ik naar huis gereden en bij aankomst was ik net een klein kind. Zo enthousiast dat ik was. Mijn Harly moest direct weg en liefst vandaag nog en dit gebeurde ook, na het weekeind was hij weg en was ik eigenaar van een 996 A new men was born

Maar het duurde nog 1,5 jaar vooraleer ik echt met de club mee reed, ik deed al wel twee jaar het treffen mee als standhouder. Dit was nog in Bell’s Cafe in Sint-Niklaas. Maar dan besloot ik dan toch maar eens de stap te zetten om mee te rijden en was meteen verkocht. Sfeer van al die bella’s samen was de max, het clubgevoel dat zo naar boven kwam en al gauw zou ik elke rit mee rijden als het droog was want regen en moto rijden was toen nog niet voor mij. Maar de interesse in de club groeide meer en meer en ook dat ik al in een VZW zat en van ondernemen wist, was de stap snel gezet om me meer en meer in te zetten voor de club op alle gebied en dit was ook het toenmalige bestuur niet ontgaan en werd al snel in de richting van ondervoorzitter gestuurd en leek me wel te bevallen.

Nu zijn we enkele jaren later en vervul dan ook de taak als Voorzitter van DUCATICLUB.BE en dit is kortom van alles een beetje dus

We zijn maar met een paar mensen en we doen ons uiterste best en we hebben nog heel wat in petto voor jullie.

We hebben dan ook nu een nieuwe weg ingeslagen en het resultaat zal steeds merkbaarder worden en hopen op nog wat nieuwe mensen te kunnen te bereiken om ons hierbij te helpen.

Desmo Greetz Peter Wellens

Raymond Sanders

Secretaris / Forumadministrator / Webmaster

16jaar, en ja ik wou een brommer, en niet zomaar één , nee het moest er eentje zijn met versnellingen, kwestie van direct goed te beginnen. Een Yamaha RD50 uit ‘78 kwam thuis in de garage te staan en al snel werden mijn sleutelskils op de proef gesteld, Kit 72cc , zelfgemaakte zijstaander, kader en wielen geschilderd, de zaag in het spatbord, enfin alles moest er aan geloven. En als dat nog niet genoeg was , op mijn 17 ging de zaag in het frame om plaats te maken voor een compleet nieuw gereviseerd 125cc blok, Frame verstevigd , 250cc banden eronder,achterbrug en vering aangepast, maar nog steeeds de standaard remmen. Tja verstand komt met de jaren . Een ding was duidelijk ik had het virus te pakken en zweerde dat er ooit in mijn leven een echte moto in mijn garage zou staan.

Door vroeg aan een gezin te beginnen heeft dit 20jaar geduurd en in 2006 stond er een prachtige monster 900ie uit 2001 in mijn garage te blinken. Waarom de monster, wel liefde op het eertse gezicht. Ik had dan het geluk van een rijbewijs te hebben met genoeg gaatjes ingeprikt dus hop , daar gaan we… dacht ik , na 20jaar alles verleerd en ,ok, een DUC is geen brommer. 3 maand heb ik geoefend en dan reed ik al mee met de DCV ardennenritten. Dat ging nog niet altijd gesmeerd in de bochten , maar oefening baart kunst… en ja hoor nog geen jaar later stond er een SS900ie ‘99 naast in de garage voor circuitgebruik. Inmiddels heb ik de welbekende zwarte 1098 van onze voorzitter overgenomen omdat we toch weer is een niveautje hoger moesten gaan, ok de grens van 300km/h komt dichter, het knieleggen lukt ook al aardig , powersliden blijkbaar ook ,volgens mijn achterliggers op circuit. Maar gezien de leeftijd overheerst momenteel het verstand…

In 2008 werd ik ook actiever in de club , en heb ik het forum onder handen genomen. Dit doe ik nog steeds. Toen Peter in 2009 de vlag overnam werd me gevraagd om de ploeg te versterken. Een enorme uitdaging , maar we doen het met plezier. En inmiddels heb ik de vlag ook overgenomen van de Website, vanaf September 2010 zitten we ook hier in een nieuw kleedje.

Ziezo, naast het sleutelen , het ritjes rijden , het circuitrijden , het forum en de website hebben we ook nog is tijd om te gaan werken

Cheers

RAY

Peter Tack

Penningmeester / Ledenadministrator / Redactie Ducaticlub.be

Peter Tack of ‘Du tacKi’ ruilde in 2002 zijne vélo voor het betere werk. Via de Koopjeskrant vond hij een M900 (bj 1997) en besloot, nog voor hij een rijbewijs op zak had, de bella tot de zijne te maken. Na veel éénzame kilometers rond de kerktoren, besloot hij toch eens lid te worden van de toenmalige Ducati Club Vlaanderen. Weliswaar van op afstand, want wat moet een Westvlaming daar in het Antwerpse gaan zoeken? Verkeerde redenering blijkt uiteindelijk, want toen Du tacKi eind 2007 zijn stoute schoenen aantrok en zich kandidaat stelde om mee te werken aan het clubmagazine, bleek hij met open armen te worden ontvangen… Het duurde niet lang of deze Monsterrijder reed zijn eerste rit in het gezelschap van een fijne Ducati bende.
Een jaar later kreeg hij de kans om het clubmagazine volledig onder handen te nemen en tot op dag van vandaag vervult hij nog steeds de taak van fotograaf en graficus van dienst. Medio 2010 werd Du tacKi gebombardeerd tot – ook nog eens – ledenadministrator en penningmeester en hoopt op deze manier nog meer in contact te komen met alle leden van Ducaticlub.be